Erlichioza

Pasożyty te zostały wykryte w 1935 roku, a u ludzi po raz pierwszy w 1954. 30% przypadków erlichiozy dotyczy mózgu. Postać przewlekła erlichiozy objawia się sennością, brakiem apetytu, biegunką i uszkodzeniem nerek. Badania przeprowadzone w Europie pokazują, że erlichioza ma raczej łagodny przebieg oraz nie ma raczej inklinacji do przechodzenia w postać przewlekłą. Erlichioza w Stanach Zjednoczonych charakteryzuje się jednak cięższym przebiegiem. Stwierdzono też że współistnienie erlichiozy z boreliozą pogarsza przebieg boreliozy.

Objawy erlichiozy mogą mieć różne nasilenie, bardzo łagodne albo kończącego się zgonem. Bardzo mało przypadków erlichiozy objawia się znacznym spadkiem ciśnienia krwi, zaburzeniami oddychania, niewydolnością nerek, krwawieniem z przewodu pokarmowego, zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych i zapaleniem mózgu, a także ciężkim zakażeniem bakteryjnym. Skuteczność leczenia w tych przypadkach zależy od szybkości rozpoznania. W Europie na razie nie stwierdzono zakażenia erlichiozą monocytarną. Przypadki erlichiozy granulocytarnej stwierdzono w Portugalii w 1991 roku. W Polsce po raz pierwszy chorobę stwiedzono 2001 roku, były to 3 zachorowania na terenach północno-wschodnich. Erlichiozę można podejrzewać w przypadku pojawienia się gorączki mniej więcej 10 dni po kontakcie z kleszczem. Następnie mniej więcej po 2 tygodniach inkubacji, pojawiają się objawy przypominające grypę, czyli gorączka i dreszcze, towarzyszące im osłabienie oraz bóle głowy, a także ból mięśni. W mniej więcej 50% przypadków pojawiają się także bóle brzucha i nudności oraz wymioty z biegunką. Towarzyszy im zazwyczaj kaszel oraz bóle stawów, a także zaburzenia świadomości i wysypka skórna. Objawy te zazwyczaj znikają samoistnie, nawet bez leczenia. Poważniejsze przypadki wymagają podawania doksycykliny.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy erlichiozy