Wstrząs kardiogenny

• Zawał serca
• Kardiomiopatia rozszerzeniowa
• Wstrząs septyczny
• Niewydolność serca
• Urazowe obrażenie serca
• Odrzucenie przeszczepu serca
• Zator płucny
• Zwężenie zastawki aorty

Najczęstszą przyczyną wstrząsu kardiogennego jest ostry zawał serca i jego powikłania mechaniczne. Niedokrwienie i martwica mięśnia serca spowodowana zakrzepem krwi na niestabilnej, pękniętej blaszce miażdżycowej w tętnicy wieńcowej. Niedokrwienie i martwica lewej komory upośledzają jej funkcję, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi i pogarsza przepływ przez pozostałe tętnice wieńcowe, co pogłębia niedokrwienie mięśnia serca.

W ciągu 30 dni umiera 40 - 60% pacjentów dotkniętych tym powikłaniem. U większości chorych objawy wstrząsu pojawiają się w ciągu 6 - 10 godzin od przyjęcia do szpitala. Wstrząs rozwija się, gdy około 40% mięśnia lewej komory jest objęte uszkodzeniem lub niedotlenieniem. Podstawowym celem w leczeniu jest przywrócenie krążenia w tętnicy odpowiedzialnej za zawał.

Leczenie wstrząsu kardiogennego jest trudne i obciążone ryzykiem popełnienia błędu. Można przedawkować leki i spowodować np. zwolnienie czynności serca, zmniejszającą pojemność minutową.

Jedynym leczeniem istotnie zwiększającym szanse przeżycia chorego ze wstrząsem kardiogennym w przebiegu zawału serca jest jak najwcześniejsze przywrócenie drożności tętnicy odpowiadającej za powstanie zawału.
Natychmiast po rozpoznaniu wstrząsu należy ustabilizować stan krążenia, zapobiegając przy tym powstaniu nieodwracalnym uszkodzeń narządów obwodowych podczas transportu chorego do szpitala.