Zaburzenia krzepnięcia krwi

Istotą skaz krwotocznych jest wrodzone lub nabyte zaburzenie krzepliwości krwi i w związku z tym zwiększona skłonność do krwawień. Jak wiemy, krew jest tkanką płynną. Jednym z warunków niekrzepnięcia krwi śródnaczyniowo w warunkach fizjologicznych, czyli zachowania równowagi układu hemostazy, jest ikość wewnętrznej strony ściany naczynia. Sprawność działania dwóch mechanizmów, tj. układu zachowującego płynność krwi w naczyniach krwionośnych (i tym samym umożliwiającego jej swobodny przepływ i krążenie) oraz układu warunkującego zdolność do krzepnięcia krwi (tj. zdolność do tworzenia krzepu i zahamowania krwawienia w miejscu przerwania ciągłości ściany naczynia, a więc zapobiegającego przed nadmierną utratą krwi w przypadku ostrego krwotoku lub wysączenia się jej z naczyń w przypadku przewlekłego sączenia), stanowi jeden z podstawowych warunków bytu i sprawności organizmu.

W związku z powyższym ważne znaczenie kliniczne i duże zagrożenie dla sprawności organizmu mają stany chorobowe objawiające się zaburzeniami krzepliwości krwi.

Ogólnie można powiedzieć, że w warunkach fizjologicznych w procesie krzepnięcia krwi biorą udział niżej wymienione grupy czynników:

• płytki krwi,
• czynniki krzepnięcia krwi w osoczu,
• ściany naczyń krwionośnych

Wszelkie, pierwotne i wtórne, zaburzenia w fizjologicznej sprawności któregokolwiek z wymienionych czynników spowodować mogą upośledzenie hamowania krwawienia, czyli krwotoku, i doprowadzić do powstania różnorakich stanów chorobowych, zwanych skazami krwotocznymi.